Akwarium

Poddaję ciało renowacji.

Twarz – do gruntownej przebudowy.

Czoło należy wygładzić, zbyt często

przyodziewa zmarszczki wzburzenia.

Policzki trzeba pokryć szpachlą,

by ani jednej miny płotka

nie wyskoczyła nad powierzchnię.

Gardło niech będzie sztywną rurą,

bez śladu po ławicy spazmów.

Ręce się winno pokryć gipsem,

zwiesić u ramion, by ani drżały.

Palcom ukrócić – raz na zawsze –

swawolne węgorzenie.

Nogom – uginać się w kolanach –

nie można, stawy proszę zamurować.

Stopy niech staną w fundamentach,

by nie zbaczały na manowce.

Pięty – po dziadku Achillesie –

podkuć wypada dla ochrony.

Na koniec – lakier przezroczysty,

bym mogła zniknąć higienicznie,

nie zostawiwszy po sobie żalu,
okruszka włosów, śladu palca,

wysiedzianego miejsca

na wersalce.

Już nieruchomo stoi makieta.

Już śrubki zwątpień dokręcono.

Skoszona linia ramion – prosta.

Cisza, jak makiem ikry zasiał.

Z tak zimną krwią i bez poruszeń

można się z światem śmiało mierzyć.

Naraz od nowa powraca czucie.

Coś oddech bierze pośrodku ciała.

Za żeber sitowiem – flądra niemądra –

w akwarium pływa, nazbyt ciasnym

dla – sześćdziesięciu na minutę –

łopotów. Ogonem bije na alarm.

Już biegną ręce,

już palców węgorze drapią

zdziwione czoło, miękną nogi.

Już się narybek gromadzi rumieńców.

Gardło nerwowo przełyka

urojone ości. 

Rusztowanie pęka z hukiem.

Niektórzy potrafią 
popaść w odrętwienie.

Ja wciąż podejmuję 

nieudane próby.