Królowa

Królestwa – tylko te znaczne,

jeśli o międzynarodowych wpływach.

Wybacz więc, kuchni królowo,

że nie piszesz się w poczet.

Królowa winna rządzić światem,

ty uprawiasz zaledwie porządki,

od podłogi po sufit

panujesz niepodzielnie.

Wojny toczysz tylko domowe,

walki – tylko wewnętrzne.

Żadnych konkurów na miecze

czy pojedynków na pistolety.

Podbiłaś może kilka podniebień,

nigdy żadnej rusi ni podola.

Może jedno serce,

lecz ci je szybko odbito.

Wybacz więc, kuchni królowo,

że twe życie przemilczy historia.

Dla niej to co mniej ważne

nie ma większego znaczenia.

Inflacja słowa

„Nigdy więcej”

obecnie krótko żyje.

„Przepraszam”

znaczy tyle co przecinek.

„Obiecuję”

trwa z górą miesiąc.

„Przysięgam”

najwyżej kilka lat.

„Aż do śmierci”

umiera młodo.

„Na zawsze”

nie dożywa starości.

Odległości

Niewielu z nas wie,

gdzie jego skrawek ziemi,

a studiujemy mapy nieba.

Znamy trasy przelotu komet.

Od myśli do wyciągnięcia ręki

gubimy drogę.

Marzymy o lotach w kosmos,

a daleko nam

nacisnąć klamkę.

Gotowi przekraczać atmosferę,

własnego odtąd – dotąd

nigdy.

Nawiązujemy łączność satelitarną.

Boimy się

posłać jedno spojrzenie.

Wszechświaty równoległe

niekiedy

pod jednym istnieją dachem.

Klasa

Upominam dłoń.

Za wychodzenie na mróz bez rękawiczki.

Dotykanie gorącego, mimo uprzednich oparzeń.

Drżenie w niebezpieczeństwie.

Za uśpioną czujność i spóźnioną pomoc.

Karcę oko.

Za daleko idącą krótkowzroczność.

Za pierwsze, pobieżne spojrzenie.

Zamykanie się przed widokiem.

Zbyt częste łzawienie.

Strofuję usta.

Za słowo przed myślą.

Za krzyk, co przechodzi bez echa.

Pytania bez odpowiedzi

i pocałunki na wietrze.

Ganię serce.

Za przegrane z rozumem.

Za kochanie bez pamięci złamań.

Za to, że nie z kamienia.

Nie sługa.

Krnąbrni to wychowankowie.

Niewiele ich uczy historia.

Źle im idą rachunki sumienia.

Usta często mówią niepytane,

Ucho udaje, że nie słyszy,

a Serce się huśta na Dłoni.

Nabór do tej klasy był dość przypadkowy.

Jeszcze przed narodzinami kandydatów

raz na zawsze zamknięto listę uczniów

i przydzielono dozgonne wychowawstwo.

Widokówki

Krótki jest żywot przejazdem mijanych miejscowości,

niedługie życie przelotnych znajomości.

Tabliczka z nazwą nie daje żadnej wiedzy,

imię niczego nie wyjaśnia.

Uporządkowane podwórko nie zdradza zamętu za progiem,

gładka skóra twarzy nic nie mówi o ukrytych bliznach.

Ze skrzyżowania już usunięto wraki samochodów,

z serca zdjęto kamień, nie ma po nim śladu.

Świeci słońce – nikt nie wierzy w burzę,

obecność uśmiechu podważa smutek.

Migawka oka tnie widoki na widokówki,

nie uwzględnia tego, co poza ramką.

Łatwo człowieka pomylić z widokówką,

skazać na pierwszy rzut oka.

I ostatni.

Las

W pełnym świetle wszystko wygląda znajomo,

potem gęstnieją drzewa i ściemnia się obraz.

Ciemność przepoczwarza rzeczywistość,

oczy w ślepia, włosy w sierść, zęby w zębiska.

Z drzew korony spada kłoda pod moje nogi.

Tyle razy ćwiczyłam biegi z przeszkodami.

To na nic – nadal nie mam pewności –

czy podołam następnej próbie.

Sarny dwójkami przebiegają drogę,

każda z nich trwożna, nigdy uśpiona,

w razie czego gotowa wszystko zostawić i uciekać.

Ciągle się od niej uczę.

Dalej w las, sosna sośnie powtarza moje lęki.

Zabawa w głuchy telefon nie przybliża prawdy.

Czego dlaczego się lękam?

Tylko echo odpowiada.

Kiedy przez las idę,

przez siebie idę.

W nieznane.

Recepty

Potrzebuję leku na uspokojenie.

Chciałabym ograniczyć kontakt z rzeczywistością,

zbyt wiele już z nią miałam bolesnych zderzeń.

Mogłybyśmy pisywać do siebie listy,

wizyty z rzadka i tylko umówione.

Potrzebuję też leku na zdziwienie.

Chciałabym na nowe patrzeć jak na stare.

Pierwszy raz nic nie robić, zawsze kolejny.

Co obce – mieć dawno oswojone.

Sama dla siebie być znajomą.

Cierpię również na niedobór przy mnie osób.

Jeśli można by przepisać coś na uzupełnienie.

Wystarczą mikroelementy,

to nie muszą być wielkie osoby,

zwykli ludzie do towarzystwa.

I ostatnie – coś na sen.

Chciałabym przespać czas,

nim zaczną działać przepisane leki.

Nazewnictwo

Łagodzenie obyczajów

zamiast

upadek

Identyczny z naturalnym

zamiast

sztuczny

Ścinka drzew

zamiast

wyrąb lasu

Rytualny ubój

zamiast

podrzynanie gardła

Nie przezywaj mnie

mam na imię