Kobieta

Kobieta – na pozór złożona z prostych elementów.

Ma dłonie, by je mogła opuszczać w geście rezygnacji,

by nie w pięści je składać, lecz do modlitwy,
by oddać wszystko, nie biorąc nic w zamian.

Ramiona – do trwania w napięciu wielkich oczekiwań,

do wzruszania na znak, że jej wszystko jedno,

choć czuje zbyt wiele i o wiele za mocno.

Jej usta – niewypowiedzianych słów cmentarze –

tych odroczonych prośbą i powstrzymanych przemocą,

najtkliwszą uduszonych miłością.

Jej głowa – od potakiwania, trzymania się prosto,

udawania bezmyślnej, choć się wiecznie głowi.

Oddechy – każdy jak tęsknota, żaden jak spełnienie.

Kobieta – kilka prostych elementów niepojętej konstrukcji.

Waha się unieść dłoń, otworzyć usta, rozluźnić ramiona

i odetchnąć z ulgą.