Śniadanie

Śniadanie na obrazie

odbywa się w pełnym składzie.

Śmierć jest daleko poza stelażem.

Stół nie nosi śladów nóg powyłamywań.

Ciemnych plam życiorysu

nie znać na obrusie.

Ręce ma każdy złożone w kostkę,

przylegające ściśle do imbryczka,

a tam herbata w sam-raz.

Telefon nie dzwoni ze złą wieścią,

w żadnym oku łza się nie kręci,

rzęsy – długie i nie wypadają.

Nikogo ząb nie boli i serce złamane.

Każdy – wiecznie żywy –

w tej chwili wyjętej z czasu.

My tymczasem jemy śniadanie nie z obrazka.

Każdy w swoim ciele podniszczonym

z upływem godzin i lat.

Stół jest prawdziwy, nieoprawiony w ramy.

Przy nim – coraz więcej

pustych po nas miejsc.