Akwarium

Poddaję ciało renowacji.

Twarz – do gruntownej przebudowy.

Czoło należy wygładzić, zbyt często

przyodziewa zmarszczki wzburzenia.

Policzki trzeba pokryć szpachlą,

by ani jednej miny płotka

nie wyskoczyła nad powierzchnię.

Gardło niech będzie sztywną rurą,

bez śladu po ławicy spazmów.

Ręce się winno pokryć gipsem,

zwiesić u ramion, by ani drżały.

Palcom ukrócić – raz na zawsze –

swawolne węgorzenie.

Nogom – uginać się w kolanach –

nie można, stawy proszę zamurować.

Stopy niech staną w fundamentach,

by nie zbaczały na manowce.

Pięty – po dziadku Achillesie –

podkuć wypada dla ochrony.

Na koniec – lakier przezroczysty,

bym mogła zniknąć higienicznie,

nie zostawiwszy po sobie żalu,
okruszka włosów, śladu palca,

wysiedzianego miejsca

na wersalce.

Już nieruchomo stoi makieta.

Już śrubki zwątpień dokręcono.

Skoszona linia ramion – prosta.

Cisza, jak makiem ikry zasiał.

Z tak zimną krwią i bez poruszeń

można się z światem śmiało mierzyć.

Naraz od nowa powraca czucie.

Coś oddech bierze pośrodku ciała.

Za żeber sitowiem – flądra niemądra –

w akwarium pływa, nazbyt ciasnym

dla – sześćdziesięciu na minutę –

łopotów. Ogonem bije na alarm.

Już biegną ręce,

już palców węgorze drapią

zdziwione czoło, miękną nogi.

Już się narybek gromadzi rumieńców.

Gardło nerwowo przełyka

urojone ości. 

Rusztowanie pęka z hukiem.

Niektórzy potrafią 
popaść w odrętwienie.

Ja wciąż podejmuję 

nieudane próby.

Gatunek zagrożony

Ach, więc to prawda –

istota z zagrożonego gatunku.

Jednorożec znany tylko z obrazka.

Biała dama, co straszyła na zamku.

Lądolód topniejący w oczach.

Nie nazbyt gromadnie zasiedla

wilgotne tereny ust zamkniętych.

Czterech ścian ciasne rezerwaty.

Publicznie – jak zbieg – nie bywa,

nie błądzi w rozmowach obcych.

Jej daleka kuzynka – półprawda –

świetnie się trzyma. Całe kłamstwo

pozostaje przy dobrym zdrowiu.

Dla łgarstwa – w żywe oczy –

nic trudnego – zaraz skoczy.

Tylko prawda i cała ona –

podupadła ostatnio na duchu. Ponoć

ktoś ją widział w milczeniu kochanków.

W spojrzeń pływała głębinie,

igrała na styku palców.

Niestety żyła krótko.

Zaledwie dwa oddechy.

Do pierwszej obietnicy.

Ach, więc to prawda –

trzecia od lewej w gablocie,

tuż obok szkieletu nadziei

i wypchanej miłości po grób.

Różnice

Śmierć nie pyta o imię i nazwisko,

przynależność do grup i jednostek,

znajomość języków i towarzystw.

Nie interesuje ją pochodzenie,

liczba dzieci i przykrych wspomnień,

stosunków z miłości i powinności.

Obce jest jej zaglądanie w oczy,

przeszukiwanie kieszeni,

rozliczanie z bagażu doznań.

To życie dzieli na złych i dobrych,

na tych zza muru i z lepszego świata,

na ludzi i ludzi gorszej kategorii.

Życie wymaga dodatniego bilansu

wzlotów i upadków, nadwyżek

zawierzeń nad zwątpieniami.

Znania raczej osobistości niż osób,

posiadania szlachetnego urodzenia

zamiast szlachetnego serca.

Nie każdy jest z nim przeproszony,

nie każdy może z nim iść w parze,

nie każdemu życie miłe.

To śmierć jedno tylko ma życzenie –

odebrać życie, a życie – dla niej –

każde tyle samo warte.

Matematyka

Wszystko już policzone.

Dawno porachowano kości w człowieku,

wliczając kowadełko – tycie, lecz wielkiej wagi.

Zarachowano zęby, włosy i krwinki.

Wiadomo, ile czego się mieści

w jednym mililitrze żywej tkanki.

W całej rozpiętości ile mierzy skóra,

ile oddechów trzeba na minutę życia.

Określono liczbę nerwowych połączeń,

wskazano z chirurgiczną precyzją

drogę dla przejścia myśli w słowa,

słów w uczynki nie do cofnięcia.

Oszacowano refleksyjność mięśni,

sprężystość ścięgien i giętkość języka.

Rolę serca sprowadzono do pompy.

Duszy ostatecznie nie ujawniono.

Nie wynaleziono jeszcze tylko maszyny,

co nas rozliczy z własnym sumieniem,

poda sumę naszych wszystkich strachów,

przybliży ilość niemocy na jedno istnienie.

Powie, ile komu zostało

z zaokrągleniem do jednej chwili

na ostateczne podsumowania.

Kobieta

Kobieta – na pozór złożona z prostych elementów.

Ma dłonie, by je mogła opuszczać w geście rezygnacji,

by nie w pięści je składać, lecz do modlitwy,
by oddać wszystko, nie biorąc nic w zamian.

Ramiona – do trwania w napięciu wielkich oczekiwań,

do wzruszania na znak, że jej wszystko jedno,

choć czuje zbyt wiele i o wiele za mocno.

Jej usta – niewypowiedzianych słów cmentarze –

tych odroczonych prośbą i powstrzymanych przemocą,

najtkliwszą uduszonych miłością.

Jej głowa – od potakiwania, trzymania się prosto,

udawania bezmyślnej, choć się wiecznie głowi.

Oddechy – każdy jak tęsknota, żaden jak spełnienie.

Kobieta – kilka prostych elementów niepojętej konstrukcji.

Waha się unieść dłoń, otworzyć usta, rozluźnić ramiona

i odetchnąć z ulgą.