Żałoba przedmiotów

Mieszkanie nie odczuwa

pustki po odejściu.

Nie załamuje się krzesło,

choć nikt na nim nie siada.

Samotne nie bywa lustro

bez czyjegoś odbicia.

Ściany nie dotyka,
że się nań cień nie kładzie.

Klamce nie tęskno

do uścisku dłoni.

Przedmioty działają bez szwanku,

zgodnie z przeznaczeniem.

Trwają – jak trwały –

w stałym położeniu.

Jakie one profesjonalne

przy nas – poruszonych.

Wyprawka

Jeszcze bierze lekcje pływania

w spokojnych wodach płodowych.

Nie dla niej warczą morza.

Ziemi trzęsienia, serca trwogi,

lodowate dreszcze z północy –

na dalekim świecie, być może.

Wszystko pomniejsze z dala,

jak z książki dziecięcej –

trawka, a w niej kwiatuszki.

Lasy – naiwnie zielone,

niczym zdjęte z pocztówek

i wszystkie bezzębne.

Drzewa – z rzadka,

nie sposób zabłądzić.

Góry – tak niskie,

że przepaści nie ma.

Kamienie – zbyt lekkie

na poważne rany.

Już kupiono globus,

by świat rozebrać z tajemnic

zaraz po urodzeniu.

Drzemią na nim góry,

w każdej chwili gotowe

do góry wystrzelić.

Pustynie – tak małe,

że wody łyknąć można

z pobliskiego morza.

I miasto – ziarnko piasku,

w którym jej czekają

ze wstrzymanym światem.

Narodziny

Liczba ludności niewiele się zmienia

po narodzinach jednego dziecka.

Dla statystyki – drobna poprawka

w dalekim rzędzie.

Papier jest płaski, nie widać ile

świata przybywa od jednej osoby,

a atrament – choć niebieski –

przemilcza kwestię błękitu oczu.

Wbrew statystyce – w czterech ścianach –

ciągnąć się mogą osobne krainy.

Od drzwi zejść można

w dolinę niczyją.

Tutaj się liczy w latach świetlnych

odległość stópki od czubka głowy,

piórkowa waga najwyższej jest wagi,

a skóry skrawek starcza za ojczyznę.

Wielkie liczby – bez znaczenia,

póki się do nich

tej jednej

nie doda.